.:: Εφημερίδα Δρόμου “ΑΠΑΤΡΙΣ” Νο9 κυκλοφορεί ελεύθερη…

Κυκλοφώρησε το 9ο τεύχος της Εφημερίδας δρόμου “ΑΠΑΤΡΙΣ”.
  • Κατεβάστε το τεύχος σε μορφή pdf εδώ:
  • http://www.mediafire.com/?0vitzmwzzjmymbd
  • Διαβάστε σε ηλεκτρονική μορφή αυτό και όλα τα άλλα τεύχη της εφημερίδας εδώ: apatris.info
  • Επικοινωνία με την συντακτική ομάδα: apatris.news@gmail.com
  • Επίσης μπορείτε να την βρείτε σε στέκια,καταλήψεις και απελευθερομένους χώρους.
  • Στο Ηράκλειο στον Κοινωνικό Χώρο Κατάληψη ΠΙΚΠΑ & στην Κατάληψη Ευαγγελιμού,καθώς και στους δρόμους και στις γονιές της πόλης.
    July 16th, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .::Oχι στην καταστροφή του πάρκου Γεωργιάδη στο Ηράκλειο-Συνέλευση Τρίτη 13/7/10-ώρα : 19:00

    • Το πάρκο Γεωργιάδη απειλείται με μερική ή ολική καταστροφή από την κατασκευή υπόγειου γκαράζ. Όπως αναφέρει η προμελέτη περιβαλ λοντικών επιπτώσεων που έχει στα χέρια της η δημοτική αρχή, το  1/3 του πάρκου θα ξηλωθεί ώστε να ενταχθεί ο χώρος αυτός στο  γενικό σχέδιο κατασκευής του σταθμού αυτοκινήτων της πλατείας  Ελευθερίας.
    • Τα τεχνικά έργα που θα γίνουν έχουν ως αποτέλεσμα  “ την κοπή όλων των φυτών που βρίσκονται ανατολικά του κεντρικού διαδρόμου μέχρι το Ηρώο, αρκετά στη νησίδα πρασίνου νοτιοδυτικά  αυτού και όλα τα φυτά του πρανούς βόρεια του πάρκου. Επίσης θα εκριζωθούν όλα τα δέντρα στην περιοχή επαφής με τα τείχη.” Παρ’ όλ’ αυτά στην παραπάνω μελέτη σημειώνεται πως τα έργα για το γκαράζ δεν θα έχουν επιπτώσεις στον περιβάλλοντα χώρο.
    • Οι νομικές οδοί και οι μελέτες θυσιάζουν τους χώρους πρασίνου σε μια πόλη, αρκεί τα προτεινόμενα έργα να αποφέρουν κέρδος από λειτουργίες όπως το υπόγειο γκαράζ της πλατείας Ελευθερίας. Τα πάρκα και οι πλατείες είναι για όλους εμάς, που θέλουμε να είμαστε και να νιώθουμε ελεύθεροι σ’ αυτούς. Είμαστε ενάντια στη μετατροπή των δημόσιων χώρων σε εμπορικά εκμεταλλεύσιμα οικόπεδα. Στο πάρκο Γεωργιάδη θα ξεφορτώσουν οι εργολάβοι μπετόν και πρόχειρες κατασκευές εκεί που οι κατόψεις των σχεδίων δείχνουν στέγαστρα, αναψυκτήρια, παιδικές χαρές και με λίμνες με κλουβιά ωδικών πτηνών.
    • Η ασφάλεια που θα μας παρέχει ο Δήμος μέσα στο νέο, περιφραγμένο και ελεγχόμενο πάρκο, συνιστά μια ψευδή πραγματικότητα στην οποία ασφυκτιούμε. Η υποτιθέμενη ανάπλαση του πάρκου, δεν αποτελεί απάντηση στη μιζέρια στην οποία έχει αφεθεί.Επιθυμία μας είναι να υπερασπιστούμε τους ελεύθερους δημόσιους χώρους χωρίς συμβιβασμούς.

    • ΟΙ ΠΛΑΤΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΑ ΠΑΡΚΑ ΕΛΕΥΘΕΡΑ ΓΙΑ ΟΛΟΥΣ

    • Επόμενη Συνέλευση Τρίτη 13/7/10 – ώρα : 19:00 στο πάρκο Γεωργιάδη

    • Πρωτοβουλία  πολιτών Ηρακλείου για την προστασία του πάρκου Γεωργιάδη και των δημόσιων χώρων
    –> Γ ι α   ε π ι κ ο ι ν ω ν ί α : parkogeorgiadi@gmail.com
    July 10th, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .;: Εισήγηση για την εκδήλωση “Η οργάνωση της αντίστασης…Από την θεωρία στην πράξη”

    • Από την θεωρία…
    • Το τέλος ενός καπιταλιστικού μοντέλου και η κατάρρευση της ευημερούσας μικροαστικής αυταπάτης στην περιφέρεια της ανεπτυγμένης δύσης Η παρελθούσα κοινωνική πραγματικότητα που τόσο ακλόνητη φάνταζε αποπνέει τον επιθανάτιο ρόγχο της, αφήνοντας πίσω της ένα σακατεμένο απολιτίκ και άτομο-κεντρικό κοινωνικό σύνολο. Μια μάζα από εξατομικευμένα υποκείμενα που με βίαιο τρόπο καλούνται να αλλάξουν ιδιότητα και τρόπο ζωής, να μεταλλαχθούν σε μια νύχτα από χαζοχαρούμενους καταναλωτές σε φτηνούς και ελαστικούς προλετάριους, με μειωμένα έως και ανύπαρκτα εργασιακά και κοινωνικά δικαιώματα (ασφάλιση, υγεία, παιδεία, σύνταξη). Ζούμε την οριστική μετάβαση από το κράτος ‘πρόνοιας’, τη σοσιαλδημοκρατία που ήδη από το ’60 αποτελούσε τροχοπέδη για τους θιασώτες του νεοφιλελευθερισμού, σε μια άνευ όρων παράδοση στις ανάγκες του κεφαλαίου, όπως τη βιώνουν ήδη τώρα και δεκαετίες οι χώρες της Λατινικής Αμερικής, το ανατολικό μπλοκ αλλά και οι χώρες του λεγόμενου τρίτου κόσμου.    Μιλάμε λοιπόν για μια διαρθρωτική αλλαγή του συστήματος, αλλά σε καμία περίπτωση για την κατάρρευσή του. Και αυτό γιατί ο καπιταλισμός έχει τους τρόπους και τα μέσα να ελίσσεται και να αναπροσαρμόζεται. Μέσα σε αυτή τη συνθήκη υπάρχουν δύο δεδομένα: Δεδομένο πρώτο: κερδισμένοι θα βγουν τα μεγάλα κεφάλαια, οι πολυεθνικές, τα αφεντικά. Και όσο αυτοί θα κερδοφορούν από την κρίση (πάντα κάποιοι κερδίζουν) και τα παράγωγα της (ιδιωτικοποιήσεις, ελευθερία απολύσεων, μείωση μισθών και συντάξεων) η κοινωνία θα εξαθλιώνεται, θα μεταναστεύει, θα κανιβαλίζεται. Δεδομένο δεύτερο: Μια τέτοια μετάβαση δεν μπορεί να είναι ομαλή. Η δυναμική και η κατεύθυνση των κοινωνικών αντιστάσεων θα καθορίσει τον βαθμό απονομιμοποίησης του συστήματος. Και εκεί βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση, η μεγαλύτερη ευκαιρία για τον Α/Α χώρο και τις όποιες δυνάμεις με επαναστατικές προοπτικές. ”Η ιστορία, όμως, δεν περιμένει τους βραδυπορούντες! Είτε θα μας ξεπεράσει, είτε θα προσπαθήσουμε να απαντήσουμε στα ζητήματα του καιρού μας, δίνοντας προοπτική στο λόγο μας μέσα σε αυτές τις «νέες» συνθήκες «επανίδρυσης» του καπιταλισμού”.
    • Αναζητώντας το πέρασμα από την “στείρα” εναντίωση, στη συλλογική και δημιουργική αντίσταση Η κοινωνία, όλοι μας δηλαδή, παρακολουθούμε αποσβολωμένοι τις εξελίξεις, και ο καθένας αρχίζει να αναρωτιέται πώς θα αντεπεξέλθει σε αυτές. Η ατμόσφαιρα μυρίζει μπαρούτι, όλοι μοιάζουν να περιμένουν το μεγάλο μπαμ και να διατηρούν προς το παρόν την ψυχραιμία τους. Η απαξίωση στο πολιτικό σύστημα και τον καθεστωτικό συνδικαλισμό έχει χτυπήσει κόκκινο. Και να φανταστούμε ότι η σχεδόν σίγουρη άγρια ανέχεια ίσα που έχει αρχίσει να διαφαίνεται στον ορίζοντα. Η διάσπαση αλλά και η αδυναμία της αριστεράς να συνειδητοποιήσει αυτή την κρίσιμη στιγμή ότι οι εξελίξεις σε παγκόσμιο οικονομικό επίπεδο (και οι συνέπειες τους για την Ελλάδα) δημιουργούν συνθήκες που κάνουν τις διάφορες οικονομιστικές απαιτήσεις από μια κυβέρνηση-μαριονέτα του Δ.Ν.Τ να μοιάζουν λιγάκι αστείες, είναι δεδομένες. Από την άλλη η δεξιά και το κέντρο, βιώνουν την απόλυτη αποτυχία των πολιτικών τους και επιδίδονται σε θεατρινισμούς και κοροϊδία, σε τέτοιο βαθμό που επιτέλους δημιουργούν συναισθήματα οργής σχεδόν σε ΟΛΟΥΣ. Οι κυβερνώντες αρχίζουν να παίρνουν χαμπάρι ότι ”θα τους πάρουν με τις πέτρες”. Το είπε και ο Γ.Α.Π στη βουλή στις 4/6/2010. Δημιουργείται λοιπόν ένα κενό, που διογκώνεται γοργά, ένα κενό που αναπόφευκτα πρέπει να γεμίσει. Έτσι το ορίζει η ιστορία. ”Όπως και να ’χει, τους επόμενους μήνες θα έχουμε μια απότομη κλιμάκωση της ταξικής αντιπαράθεσης. Αν μέχρι τότε δεν έχει υπάρξει καμία πολιτική πρόοδος, τότε η εξέγερση που έρχεται θα περιοριστεί απλώς σε εκδικητικά καθήκοντα, εκτονώνοντας τη συσσωρευμένη κοινωνική αγανάκτηση, χωρίς όμως να δίνει λύση. Τότε να είμαστε σίγουροι ότι η λύση θα δοθεί από τη μαύρη αντίδραση (αντεπανάσταση), που θα επιδιώξει να καλύψει εκείνη το κενό, όπως έχει γίνει άλλωστε τόσες φορές στο όχι και τόσο μακρινό παρελθόν”. Είναι λοιπόν επιτακτική ανάγκη να μιλήσουμε και να βρούμε τρόπους να προτάξουμε και να θεμελιώσουμε την αλλαγή πολιτικο-οικονομικού συστήματος και κοινωνικών σχέσεων.  Εκεί έξω λαμβάνουν χώρο διεργασίες που ούτε τις φανταζόμασταν. Αν λείψουμε από αυτές, αν δεν μπολιάσουμε τώρα τον κοινωνικό διάλογο με πιο δημιουργικές, ανατρεπτικές διαθέσεις και παραμείνουμε αποκλειστικά στην «εξύμνηση» της καταστροφής, και με δεδομένο τα νέα αστυνομικά ήθη της μηδενικής ανοχής, τότε θα πρέπει να αναγνωρίσουμε πως μετά την επόμενη εξέγερση θα επιχειρήσουν να μας εξαφανίσουν οριστικά. Όλοι οι σύντροφοι και συντρόφισσες, κάθε εξεγερμένη καρδιά θα πρέπει να λάβει μέρος (στο επίπεδο που κρίνει) στις διαδικασίες. Δεν θα ωφελήσει σε τίποτα το να περιμένουμε απλά το μπαμ.
    • Στον παράδεισο δεν πας με προσευχές, ούτε στην Αναρχία μόνο με φωτιές. ”Η διαφορά εμάς των δρώντων αναρχικών με την υπόλοιπη καταπιεσμένη κοινωνία , έγκειται στο ότι εμείς βρισκόμαστε σε άλλους χρόνους εξεγερτικούς- επαναστατικούς, ενώ αυτή όχι. Ένα μεγάλο μέρος του αγώνας μας πρέπει να επικεντρώνεται στο συγχρονισμό με την καταπιεσμένη κοινωνία, όχι προς την μεριά της αδράνειας αλλά προς τη μεριά της κοινωνικής επανάστασης. Όμως, όταν δεν συμβαίνει αυτό βρίζουμε τους καταπιεσμένους – εκμεταλλευόμενους, αποφεύγοντας και παρακάμπτοντας τη δική μας ευθύνη και αδυναμία να προτείνουμε κοινωνικά προγράμματα και συνεκτικές κοινωνικές δομές, και έτσι ανυψωνόμαστε πάνω από την τάξη μας αποκτώντας μια ελιτίστικη νοοτροπία”. Η νοοτροπία αυτή ήταν βέβαια παράγωγο μιας νοσηρής κοινωνικής πραγματικότητας όπου κυριαρχούσε  η απάθεια, το life style και ο καταναλωτισμός. Μιας εχθρικής πραγματικότητας. Επίσης, θα ήταν άδικο να πούμε ότι ο χώρος συμμεριζόταν αυτή την νοοτροπία στο σύνολό του. Ήταν, και εν μέρει είναι, όμως ένα κυρίαρχο  φαινόμενο. Οι υφιστάμενες δομές μας (πολλές μικρές ανεξάρτητες και σχετικά ομοιογενείς ομάδες, τα στέκια, οι καταλήψεις κτλ) ναι μεν κατάφεραν πολλά ως ένα βαθμό στο πεδίο της αντιπληροφόρησης-παρέμβασης, αλλά δεν κατάφεραν (ίσως και να μπορούμε να πούμε ότι σε γενικές γραμμές απέφυγαν να το επιδιώξουν) να δημιουργήσουν ”μια αληθινή δημόσια κοινωνικότητα, μια δημόσια σφαίρα. Αυτό είχε ώς αποτέλεσμα να μετατραπούν (όχι όλες) λίγο-πολύ σε μια ιδιωτική σφαίρα”. Μια σφαίρα όπου έντονες ήταν και είναι οι άτυπες ιεραρχίες, οι οποίες δρουν αποτρεπτικά σε νέους συντρόφους-ισσες να πάρουν πιο ενεργά μέρος στις διαδικασίες . Επιπλέον αυτό που θεωρούμε ένα από τα μεγαλύτερα αγκάθια στα σπλάχνα του Α/Α κινήματος είναι η αδυναμία και η απαξίωση των συλλογικοτήτων, αλλά και των ατόμων που κινούνται είτε στο κέντρο είτε στην περιφέρεια του ”χώρου”, να στελεχώσουν μια κατά τόπους συνεπή κεντρική διαδικασία ( είτε συνέλευση είτε συμβούλιο ,πείτε το όπως θέλετε) που θα θέτει ζητήματα αιχμής, πέραν της ναι μεν δεδομένης και αναγκαίας, αλλά έντονα δε αυτοαναφορικής αλληλεγγύης σε λιγότερο ή περισσότερο ”δικούς” μας διωκόμενους ή φυλακισμένους. Η απουσία πιο συγκεκριμένων συλλογικών στόχων οριοθετεί με καίριο τρόπο τη διάχυση των προτάσεων μας και του κοινού φαντασιακού μας, εγκλωβίζοντας μας σε ομφαλοσκοπήσεις γύρω από τις αποσπασματικές και ανταγωνιστικές μας δράσεις, που σε κεντρικό πολιτικό επίπεδο σχετίζονται σχεδόν αποκλειστικά με την καταστολή (αστυνομία, συλλήψεις, φυλακίσεις, πολιτική ομηρία, παρακράτος κλπ). Το εξεγερτικό πρόταγμα που διακηρύξαμε και εφαρμόσαμε με τόση επιμέλεια και επιμονή τις τελευταίες 3 δεκαετίες μπορεί να έκανε τον πολιτικό μας χώρο ελκυστικό σε κάποια κοινωνικά κομμάτια αλλά σαφώς δεν αρκεί. Επιπλέον έχει καλλιεργήσει έντονα προβληματικές αντιλήψεις. Το αποδεικνύουν περίτρανα όσα βιώνουμε σαν κίνημα τους τελευταίους μήνες.
    • Εν κατακλείδι… ”Ο καθένας από εμάς, αλλά και συνολικά το κίνημα, χρειάζεται να απαντήσει στο ερώτημα που μας τίθεται ακόμα και σε υπαρξιακό επίπεδο: «ποιοι είμαστε, πού πηγαίνουμε και τι θέλουμε». Όπως και το πώς και με ποιούς τρόπους από ένα κατακερματισμένο κίνημα διαμαρτυρίας, θα κατορθώσουμε να θέσουμε το κοινωνικό και πολιτειακό μοντέλο του καπιταλισμού σε ιστορική αμφισβήτηση. Αυτά τα ερωτήματα στέκονται αμείλικτα μπροστά μας. Βρισκόμαστε μπροστά σε ένα σημείο καμπής. Ένας κύκλος κλείνει για να ανοίξει ένας νέος. Όμως, για να αρχίσει η πραγματική συζήτηση, χρειάζεται ο αναρχισμός να ξαναβρεί την προταγματική κοινωνική του φύση. Μπορούμε να ξεκινήσουμε τουλάχιστον σε ένα πρώτο επίπεδο να οργανώνουμε με σαφήνεια και συνοχή το ποιοι είμαστε και τι θέλουμε.”
    • …και έχουμε κάθε λόγο να είμαστε αισιόδοξοι Και αυτό γιατί τον τελευταίο καιρό όλο και πληθαίνουν, και θα πληθύνουν ακόμη περισσότερο, τα παραδείγματα όπου αντεξουσιατικές πρακτικές και απόψεις βρίσκουν τρόπους να προσεγγίζουν όλο και περισσότερα υποκείμενα και κοινωνικά κομμάτια. Και προς αυτήν την κατεύθυνση πρέπει να συνεχίσουμε. Το δρόμο δείχνουν η ενασχόληση μας με τα εργατικά ζητήματα, τα πρωτοβάθμια σωματεία, τα κατειλημμένα πάρκα, οι λαϊκές συνελεύσεις, τα δυναμικά ανεξάρτητα συγκρουσιακά μπλοκ στις διαδηλώσεις, στην Αθήνα και όχι μόνο. Τώρα ακριβώς πρέπει να παρέμβουμε ενεργά και μεθοδευμένα. Η αυτοοργάνωση δεν είναι από μόνη της μια συνθήκη που κάνει τους πάντες να λειτουργούν συλλογικά. Είναι ένα έρεισμα, ένα πρώτο βήμα για την απελευθέρωση. Από μόνη της είναι μια κενή λέξη, μια λέξη με πολλά νοήματα αλλά χωρίς στόχο. Ο μόνος τρόπος για να λειτουργήσει είναι η επάρκεια. Επάρκεια σε άτομα, συμμετοχή, ιδέες, δράσεις. Η αυτοοργάνωση όμως χρειάζεται και στόχο για να μπορέσει να επικοινωνήσει στην κοινωνία τις συνθήκες που θα επιτρέψουν την απελευθέρωση της. Η συμμετοχικότητα όλων μας σε αυτήν την διαδικασία είναι που θα της δώσει καταρχήν την ανάλογη επάρκεια για να μπορέσει να υπάρξει. Δεν περιορίζεται στην συμμετοχή μόνο στις υπάρχουσες διαδικασίες, αλλά και στην δημιουργία νέων δομών που θα καταστήσουν δυνατή μια μορφή πάλης πολυμέτωπη και κοινωνική. Το παράδειγμα των εξεγερμένων της Αργεντινής, όπου μόλις έπεσε η αυλαία της εξέγερσης δεν περιορίστηκαν στην συνθηματολογία,ξεκίνησαν να αυτοοργανώνονται με βάση την επιβίωση, εφόσον αυτή δεν κατέστη δυνατή από το κράτος, έρχεται να επαληθεύσει το γεγονός ότι η συλλογική κοινωνική δράση είναι η μόνη που μπορεί να κάνει δυνατή την απελευθέρωση από τα δεσμά του κράτους. Μια εξεγερτική υπόθεση όμως δεν χρειάζεται μόνο αναλύσεις και δράσεις. Παραμένει νεκρή ή μια τρύπα στο νερό εάν δεν καταφέρει να απαντήσει στα ερωτήματα που τίθενται μετά το πέρασμα της, και σε αυτούς τους καιρούς δεν μπορεί να βασίζεται μόνο σε μια απλή συνθηματολογία περί ελευθερίας. Εδώ είναι που πρέπει να ξεκαθαρίσουμε πως αυτά τα λόγια δεν μπορούν να περιγράψουν την κατάσταση στην οποία βρισκόμαστε. Όμως αποτελούν μια πρόσκληση ή καλύτερα ένα κάλεσμα για να ανοίξουμε τα μυαλά μας και να κοιτάξουμε ευθεία στα μάτια μας τις προκλήσεις που μας ανοίγονται. Είναι σίγουρο ότι πολλά παίζονται, για αυτό και τον επόμενο καιρό η αδράνεια μπορεί να έχει βαριές συνέπειες.
    • Αναφορές: ΠΡΩΤΟΒΟΥΛΙΑ ΓΙΑ ΤΟΝ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟ ΑΝΑΡΧΙΣΜΟ “ΚΟΣΜΟΣ” Γ. Μεριζιώτης Κ. Μαραγκός
    • ...Στην πράξη Καλούμε λοιπόν όλους/ες να συζητήσουμε ώστε να τεθούν κάποια πράγματα σε νέα βάση και να δημιουργήσουμε μια λειτουργική και δημιουργική πλατφόρμα ανατρεπτικής σύμπραξης. Κατα την προεργασία των εκδηλώσεων προτάθηκαν κάποιες δομές/δράσεις οι οποίες ευελπιστούμε να τεθούν υπό συζήτηση αλλά και να εμπλουτιστούν περαιτέρω:
    • Στο πεδίο της αντιπληροφόρησης, της επικοινωνίας μας δηλαδή με την κοινωνία ομάδας που θα ασχολείται αποκλειστικά με τη δημιουργία μιας κεντρικής Ιστοσελίδας που ο βασικός της στόχος θα είναι να αποτελέσει ένα ανοιχτό κινηματικό εργαλείο.
    • Δημιουργία Ιντερνετικού ραδιοφώνου ή εκπομπών σε ήδη υπάρχοντα (98fm, radio barricada, 1431am, radio revolt)
    • Δημιουργία μηνιαίας ή δεκαπενθήμερης εφημερίδας τοίχου για τις γειτονίες.
    • Ενίσχυση της Άπατρις, ώστε να μπορέσουμε να αυξήσουμε κατά πολύ το Τιράζ μας. (από 5.000 σε 10.000 φύλλα και βάλε) Στο πεδίο της παρέμβασης: Ενίσχυση της αντιεθνικιστικής-αντιφασιστικής ομάδας με κύριο μέλημα την παρέμβαση σε σχολεία.
    • Δημιουργία πρωτοβουλίας με στόχο την σύσταση λαϊκών συνελεύσεων σε γειτονιές
    • Δημιουργία πρωτοβουλίας με στόχο την σύσταση συνέλευσης εργαζομένων και ανέργων με πρώτο βασικό πεδίο παρέμβασης στον ΟΑΕΔ
    • Κατάληψη Ευαγγελισμού
    • Κοινωνικός Χώρος-Κατάληψη ΠΙΚΠΑ
    June 9th, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .:: 1 Χρόνος Κοινωνικός Χώρος-Κατάληψη ΠΙΚΠΑ & 8 Χρόνια Κατάληψη Ευαγγελισμού

    • 8 Χρόνια Κατάληψη Ευαγγελισμού + 1 Χρόνος Κοινωνικός Χώρος-Κατάληψη ΠΙΚΠΑ
    • ΠΡΟΓΡΑΜΜΑ ΕΚΔΗΛΩΣΕΩΝ  9-10-11-12-13/6/10
    • Τετάρτη 9/6/10 – ώρα 15:00 :Εργαστήριο stencil και χαρτοπανό στην κατάληψη Πικπα
    • Πέμπτη 10/6/10 – ώρα : 17:00 : Μηχανοκίνητη Πορεία στη βιομηχανική ζώνη-συγκέντρωση στην καταληψη Ευαγγελισμού
    • - ώρα :20:00 : Συζήτηση “Οργάνωση της αντίστασης” (Α’Μέρος: Από την θεωρία…) στην κατάληψη Πικπα
    • Παρασκευή 11/6/10 – ώρα : 18:00 : προβολή ταινίας ¨ο αγώνας “ στην καταληψη Ευαγγελισμού
    • - ώρα : 20:00 : Συζήτηση “Οργάνωση της αντίστασης” (Μέρος β’ …στην πράξη )στην καταληψη Ευαγγελισμού
    • -ακολουθεί αυτοδιαχειριζόμενο καφενείο
    • Σάββατο 12/6/10 – ώρα:12:00 :Πορεία στις λαϊκές γειτονιές του Ηρακλείου -συγκέντρωση στην λαική αγορά στις  Πατέλες
    • - ώρα:23:00 : πάρτυ στο πάρκο Γεωργιάδη
    • Κυριακή 13/6/10: - ώρα:15:00 : λαϊκή κουζίνα  με ζωντανή μουσική στην κατάληψη Πικπα
    June 5th, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .:: ΟΡΓΗ ΓΙΑ ΤΟΥΣ ΝΕΚΡΟΥΣ ΑΓΩΝΙΣΤΕΣ

    • Τα ξημερώματα της Δευτέρας 31/5 μετά από συνεχείς παρενοχλήσεις οι ειδικές δυνάμεις του Ισραηλινού κράτους, επιτέθηκαν στον στόλο του FREE GAZA που μετέφερε ανθρωπιστική βοήθεια προς τους αποκλεισμένους παλαιστίνιους. Η δολοφονικού χαρακτήρα επίθεση από αέρα και θάλασσα, με πυροβολισμούς, πλαστικές σφαίρες και δακρυγόνα, που εκτυλίχθηκε στα διεθνή χωρικά ύδατα, κατέληξε, σε τουλάχιστον ένα πλοίο,  σε μάχη με τους αγωνιστές να αμύνονται όπως μπορούν και είχε σαν τραγικό αποτέλεσμα είκοσι περίπου νεκρούς και ογδόντα τραυματίες.  Στην συνέχεια τα πλοία καταλήφθηκαν από τον στρατό και μεταφέρθηκαν μαζί με το πλήρωμα και τους επιβάτες στα ισραηλινά εδάφη. Οι αγωνιστές συνελήφθησαν, κάποιοι μετά από ξεγύμνωμα, ξυλοδαρμό και ηλεκτροσόκ  μεταφέρθηκαν  σε ειδικούς χώρους κράτησης. Όσοι δέχτηκαν την απέλαση απελευθερώθηκαν και επέστρεψαν στις χώρες προέλευσης τους ενώ εκατοντάδες αγωνιστές από ελλάδα, τουρκία,ισπανία και άλλες χώρες που αρνήθηκαν να υπογράψουν  την απέλαση τους μεταφέρθηκαν στις φυλακές του Ισραήλ, για να αφεθούν ελεύθεροι μετά από 2 μέρες. Σαν επίσημη αιτιολόγηση για την σφαγή, το Ισραήλ  με τεράστια προκλητικότητα ανέφερε κάτι γελοιότητες για αυτοάμυνα των κομμάντο, και λαθρέμπορους όπλων.
    • Το κράτος του Ισραήλ ξεφύτρωσε πριν από εξήντα χρόνια από το πουθενά και καταπατά μέχρι και σήμερα την γη όπου ζούσαν και ζουν οι παλαιστίνιοι. Ουσιαστικά, προσπαθεί να εξοντώσει τον παλαιστινιακό λαό, με την ηθική και υλική υποστήριξη των καπιταλιστικών κρατών, μεταξύ αυτών και του ελληνικού. Συγκεκριμένα τα τελευταία εξηνταδύο χρόνια, επιτελεί τον ρόλο του χωροφύλακα της μέσης ανατολής, σε στεριά, θάλασσα και αέρα για λογαριασμό του ΝΑΤΟ και των πετρελαιάδων της Δύσης.  Επόμενο είναι λοιπόν το φασιστικό αυτό κράτος να απολαμβάνει μια ιδιότυπη ασυλία από τις κυβερνήσεις που σήμερα υποκριτικά καταδικάζουν την επίθεση.
    • Η κρατική συμμορία του Ισραήλ διαχρονικά σφάζει, λεηλατεί και καταστρέφει ανενόχλητη τους παλαιστίνιους, και όχι μόνο, οι οποίοι με τη σειρά τους δεν έσκυψαν το κεφάλι, και αγωνίζονται με όλα τα μέσα για την ελευθερία τους. Ο ένοπλος αγώνας των παλαιστίνιων είναι το σύμβολο της αξιοπρέπειας τους και έχει αγκαλιαστεί από χιλιάδες ανθρώπους από όλο τον κόσμο που καταλαβαίνουν την αναγκαιότητα του και δείχνουν την αλληλεγγύη τους όποτε χρειαστεί.
    • Το γεγονός ότι στον στόλο επέβαιναν αγωνιστές από διάφορες χώρες που δεν  δίστασαν να αψηφήσουν τις απειλές ενός πανίσχυρου στρατιωτικού μηχανισμού, δείχνει ότι αυτή η επίθεση δεν στρέφεται ενάντια στο Ισλάμ ή στην Δύση αλλά  στρέφεται εναντίον της αλληλεγγύης και της αλληλοβοήθειας μεταξύ των λαών. Αυτό είναι που φοβούνται όλα τα αφεντικά όλου του κόσμου. Κανένα κράτος δεν θα διστάσει να υιοθετήσει τις ναζιστικές μεθόδους του Ισραήλ, προκειμένου να προστατέψει την εξουσία του. Την εγκληματική τους φύση την  έχουν αποδείξει άλλωστε όλα τα κράτη στην διάρκεια τις ιστορίας των κοινωνικών κινημάτων.
    • Από την στιγμή που μαθεύτηκαν οι δολοφονίες και οι αιχμαλωσίες των αγωνιστών, μαζικές συγκεντρώσεις, πορείες πραγματοποιούνται σε πολλές πόλεις του κόσμου. Στην Κωσταντινούπολη και την Αθήνα οι διαδηλωτές επιτέθηκαν στις ισραηλινές πρεσβείες και συγκρούστηκαν με τις δυνάμεις καταστολής. Η υπόθεση της αλληλεγγύης στον παλαιστινιακό λαό είναι υπόθεση των προλετάριων όλου του κόσμου  και δεν έχει να κάνει με υποκριτικές δηλώσεις πολιτικάντιδων και αφεντικών  ή διπλωματικές αντιθέσεις εξουσιαστών που τα βρίσκουν κάτω από το τραπέζι.
    • Η αλληλεγγύη μας σε όποιον αγωνίζεται για την ελευθερία του, είναι αδιαπραγμάτευτη και δε γνωρίζει σύνορα.
    • ΚΑΘΕ ΔΡΟΜΟΣ ΚΑΙ ΜΙΑ ΙΝΤΙΦΑΝΤΑ
    • Πρωτοβουλία Αναρχικών Ηράκλειο Κρήτης
    June 5th, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .::Εκδήλωση για την Ελευθεριακή Παιδεία

    • Προβολή Ντοκυμαντερ: Viva la escuela monderna (Ζήτω το μοντέρνο σχολείο)
    • Παρουσίαση του ελευθεριακού σχολείου “PAIDEIA” στη μερίδα της Ισπανίας από συντρόφους που βρέθηκαν εκεί.
    • Συζήτηση για την Ελευθεριακή Παιδεία
    Πέμπτη 27/05 στις 20:00
    May 23rd, 2010 by pikpa09 | No Comments »

    .::Δεν θέλουμε ένα κομμάτι ψωμί, θέλουμε όλο το ρημάδι το φουρνάρικο!

    • Με την είσοδο της χώρας στο Διεθνές Νομισματικό Ταμείο και την εφαρμογή του πρώτου πακέτου μέτρων η μέση ελληνική οικογένεια βρίσκεται ήδη ένα βήμα πιο κοντά στο όριο της φτώχιας. Κι όμως το πρώτο κύμα δεν ήταν ούτε προσωρινό, ούτε το μοναδικό. Παρά τις μαζικότατες διαδηλώσεις, το αυτάκι τον ντόπιων και εισαγόμενων αφεντικών δεν ίδρωσε από τα συνθήματα του πλήθους έξω απ’ τη Βουλή και πριν δύο βδομάδες το δεύτερο κύμα μέτρων κατέφτασε και το ασφαλιστικό πρόκειται να ψηφιστεί μέσα στον μήνα. Καθοριστικό ρόλο έπαιξαν και τα Μέσα Μαζικής Ενημέρωσης που, σε απόλυτη συμφωνία με την πολιτική ελίτ, έσπευσαν να διατυμπανίσουν ότι όλοι είμαστε υπεύθυνοι για τον «ξεπεσμό» της χώρας, να καλέσουν σε εθνική ενότητα και καθολικές θυσίες και να υποστηρίξουν ότι η μοναδική σανίδα σωτηρίας είναι η αφαίμαξη του λαού.
    • Ούτως ή άλλως το έδαφος ήταν έφορο για την έλευση των νέων μεταρρυθμίσεων καθώς η κυρίαρχη νοοτροπία της ελληνικής κοινωνίας είναι αυτή του ατομισμού, της απάθειας και του ανταγωνισμού. Κυνηγώντας το «πώς να την βολέψω» ζει στο κάλπικο ελληνικό όνειρο για εύκολο πλουτισμό. Το ρουσφέτι, το «μέσω», το λάδωμα, οι κομματικές υποσχέσεις είναι τα μέσα με τα οποία επιδιώκει μια καλύτερη κοινωνική θέση, μια κοινωνική ανέλιξη.
    • Το κράτος πρόνοιας υιοθετήθηκε ως «λύση» από την εξουσία, υπό την πίεση των λαϊκών απαιτήσεων. Ωστόσο ένα κράτος με πιο χαμογελαστό προσωπείο δεν βελτιώνει την κατάσταση, αφού το πρόβλημα έγκειται στην ίδια την ύπαρξή του. Το κράτος δημιουργήθηκε για να νομιμοποιήσει την άνιση κατανομή του πλούτου, δηλαδή να εξασφαλίσει στους λίγους τα μέσα παραγωγής και συνεπώς τα προϊόντα να μην ανήκουν στην κοινωνική μερίδα που τα παράγει. Η κοινωνία ήδη στερείται αυτά που της ανήκουν και σήμερα η εξουσία ζητάει κι άλλα…
    • Στο πλαίσιο των καπιταλιστικών αυτών λογικών έχουμε ξεχάσει ότι στις μεγάλες νίκες οδηγεί ο συλλογικός και όχι ο ατομικός δρόμος. Ο μόνος τρόπος αντίστασης στο δυσοίωνο μέλλον που μας ετοιμάζουν είναι οι αντιιεραρχικές και αδιαμεσολάβητες διεκδικήσεις. Πρώτο βήμα είναι η δραστηριοποίηση του καθένα μας στον χώρο εργασίας του, μέσα από σωματεία βάσης, εργατικές συνελεύσεις, καταλήψεις εργασιακών χώρων. Συλλογικότητες και πρακτικές που λειτουργούν με μαζικές και αντιιεραρχικές συνελεύσεις, όπου το κάθε μέλος έχει λόγο στις αποφάσεις και στις δράσεις. Δράσεις μαχητικές και συνειδητοποιημένες, μακριά από κομματικούς εργατοπατέρες που ξεπουλάνε τα συμφέροντα των εργαζομένων διεκδικώντας έτσι μια θέση στο κοινοβούλιο.
    • Καθώς όμως η ζωή μας δεν περιορίζεται μόνο στους χώρους εργασίας, η μόνη λύση είναι η δημιουργία λαϊκών συνελεύσεων σε κάθε γειτονιά για την αυτοδιαχείριση και την αυτοδιάθεση των ζωών μας. Η συμμετοχή με τέτοιους όρους δεν αλλάζει απλώς τις διαδικασίες λήψης αποφάσεων αλλά και την νοοτροπία του κάθε ατόμου. Εξαλείφει κάθε έννοια ατομικισμού και ανταγωνισμού, προωθώντας τη θεμελίωση μιας κοινωνίας απαλλαγμένης από κάθε μορφή εξουσία.
    • Ο συντονισμός όλων αυτών των διαδικασιών αποτελεί την απαρχή για την κατάρρευση του σάπιου υπάρχοντος συστήματος και της εγκαθίδρυσης μιας αταξικής κοινωνίας ισότητας.
    May 22nd, 2010 by pikpa09 | No Comments »